زه از آن لحظه بود که آشکارا فهمیدم در چه موقعیت خطرناکی قرار دارم. فکرش را هم نمی‌کردم لبیف و روستر به این راحتی تسلیم راهزن‌ها شوند. با خودم می‌گفتم هر آن ممکن است از لابه‌لای درخت‌ها بیایند بیرون و راهزن‌ها را غافل‌گیر کنند یا شاید یک نقشه‌ی زیرکانه‌ی کارآگاهی به ذهن‌شان برسد و مرا از این وضعیت بغرنج نجات دهند. اما آن‌ها رفته بودند! آن افسرها تنهایم گذاشته بودند! تصور کردم دیگر هیچ راه بازگشتی نخواهم داشت. کاملاً محزون و ناامید شده بودم و برای اولین‌بار نگران جانم بودم. ترس و اضطراب سراسر وجودم را فراگرفته بود.