دلم درست به اندازه‌ی یک کتاب حرف داشت. حرف‌هایی از جنس نامه‌های عاشقانه‌ی پنهانی.
پر از دلتنگی‌هایی به عمر ثانیه به ثانیه‌ای که از حرفهایمان پشت ترافیک روی پل گذشته بود. دلش می‌خواست بگوید که من بدون تو کمی در این دنیا گم شده‌ام.
کمی حالم بد است.
کمی دلتنگم و نفس‌هایم تنگ‌تر.
می‌خواست بگوید ، حالم شبیه تنها مسافر جا مانده در ایستگاه قطار سراسر حسرت است. دلش می‌خواست بگوید، این روزها کارش شده سر چرخاندن میان آدم‌ها به امید دیدن یک نشانی…