خاطرات رجال نظامی و یا کشوری ایران که تاکنون منتشر شده است از دو حال خارج نیست یا خواسته اند با دشمنان خود تسویه حساب کنند و یا اینکه از خدمات ارزنده خود به میهن یاد کرده و به عبارت دیگر تعریف از خود نمایند. شک نیست در زمان ما تاریخ نویسی دیگر جنبه علمی پیدا کرده است و داستان سرائی و قصه گوئی و یا افسانه نویسی خریداری ندارد. لیکن نمی توان همین خاطرات گذشتگان را بطور کلی نادیده گرفت. چون خوب بنگریم زندگی نامه ها حاشیه ای است در کنار وقایع مهم تاریخی کشور ما و چه بسا برای درک وقایع مهم تاریخ مفید هم واقع شود و نمی توان بدان توجهی نکرد.