فیشته در فضای فلسفی ما حتی اگر فیلسوفی ناآشنا نباشد، دست‌ کم فیلسوفی است کـه آن‌ چنان‌ کـه باید و شـاید مورد توجه قرار نگـرفته است. علـت شـاید عظمت دو فیلسوفی باشد کـه پیش و پس از او در عرصه‌ ی فلسفه‌ ی آلمانی پیشگـام بودند و بر وی سایه افکندند: کانت و هگل. شاید هم غموض گـاه بیزارکننده‌ ی پـاره‌ای از آثـار مشخصاً فلسفی او مزید بر علت شده بـاشد. با وجود این، علت این غفلت هرچه باشد، مطالـعه‌ی آثـار او هر خواننده‌ای را متقاعد می‌ کند کـه با فیلسوفی اصیل رو به‌ روست، اندیشمندی طـراز اول و موسس کـه اگرچه، همچون هر فیلسوف اصیل دیگری، بر میراث فیلسوفان پیش از خود (در این مورد، عمدتا کانت) تکیه می‌ کند، به هیچ وجه به آن‌ ها قناعت نمی‌ ورزد و به راه خود می‌ رود.