درمورد کتاب نیروی نظامی عشایر در ایران» :

«از آنجا که عشایر اغلب با دامداری گذران زندگی می‌کردند نیاز فراوان به چراگاه برای احشامشان داشتند؛ و سران دولت‌ها چون اغلب ارتش ثابت نداشتند سخت نیازمند کمک نظامی عشایر و سواران ورزیده آنها در جنگها بودند. این نیاز دوسویه چاره‌ای جز همکاری و همزیستی برای دو طرف باقی نمی گذاشت پس داد و ستدی انجام می‌پذیرفت که در آن یک طرف سرباز میداد و طرف دیگر چراگاه رابطه ای شبیه تیولداری شکل میگرفت که فقط جنس اقلام مورد معامله فرق میکرد وابستگی فرمانروایان به این کمک نظامی زمانی کاهش یافت که آنان رفته رفته ارتشهای ثابت با تجهیزات بهتر برای خود ساختند و نیازشان به سرباز موقت مرتفع شد.»