“ورق پاره های زندان” اثری است معروف از “بزرگ علوی” که پنج داستان کوتاه از وی در زمانی که دوران محکومیتش را سپری می کرد، در بردارد. این داستان ها با عناوین “پادنگ”، “ستاره دنباله دار”، “انتظار”، “عفو عمومی” و “رقص مرگ” پنج داستان مجموعه ی “ورق پاره های زندان” را تشکیل می دهند که “بزرگ علوی” آن ها را در فاصله ی سال های 1316 تا 1320 در زندان قصر به رشته ی تحریر درآورد. وی در مدت این چهار سال، از هر چیزی که می شد روی آن نوشت، برای به نگارش درآوردن داستان هایش استفاده می کرد و این اشیا که گاه پاکت سیگار و گاه تکه ورق هایی پاره بودند، به “ورق پاره های زندان” مشهور شدند. داستان های “ورق پاره های زندان”، برگرفته از واقعیت زندگی افراد است و “بزرگ علوی”، به عنوان یک نویسنده ی سیاسی و اجتماعی، تلاش کرد تا شرایط سیاسی آن زمان را در کنار وضعیت زندانیان، به خوبی توصیف کند. هر کدام از قصه ها با خط داستانی گیرای خود، خواننده را مجذوب می کنند و داستان اول با عنوان “پادنگ” قصه ی مردی است که قاتل بودن او مشخص نیست اما به جرم قتل به زندان افتاده است. “ستاره دنباله دار” داستان فردی انقلابی است که در روز عروسی اش دستگیر و روانه ی زندان می شود و “انتظار” داستان یک زندانی است که دچار جنونی متفاوت از دیگران گشته است. “عفو عمومی” به این مساله می پردازد که همه ی زندانیان اعم از عادی و سیاسی، تمام فکرشان متوجه عفو است و “رقص مرگ” داستان مردی است که عاشق یک زن شده و حبس کشیدن به جای معشوقه را به جان می خرد.