مشتاق هجرت بوده ام

از هیس هیس دروغی خرج شده

و گریه ای مدام از ترس های کهن

که دم به دم ترسناک تر می شوند وقتی که روز

از فراز تپه به دریایی عمیق می ریزد؛

مشتاق هجرت بوده ام

از تکرار سلام ها

از ارواحی که در هوایند

و طنین های روحانی بر کاغذ

و غریو آواها و نغمه ها.

مشتاق هجرت بوده ام ولی می ترسم

کمی زندگی، هنوز خرج نشده، شاید خاموش کند

شعله ی دروغی کهن را بر زمین، و ترق ترق کنان در هوا، نیمه کور باقی می گذاردم.