زبدة التواریخ تألیف شهاب الدین عبدالله بن لطف الله بن عبدالرشید ملقب به حافظ ابرو می‌باشد که آن را در سال ۸۲۶ ق به دستور بایسنقر میرزا تألیف کرده. وی از مورخان بزرگ دورهٔ تیموری می‌باشد که معاصر امیرتیمور و در جنگ ها ملتزم رکاب او بوده و پس از مرگ تیمور به خدمت در دربار شاهرخ و پس از آن بایسنقر ادامه داده. آثار بسیاری در تاریخ و جغرافیا تألیف کرده و به زبان‌های ترکی جغتائی و عربی هم آشنا بوده و شعر هم می‌سروده. آثارش با توجه به اینکه مربوط به وقایعیست که خود شاهدش بوده و یا مربوط به سفرهایش می‌باشد از منابع اصلی شمار می‌آید. کتاب مشتمل بر دو بخش می‌باشد: بخش اول وقایع مربوط به حوادث سال‌های ۷۳۶ تا ۸۰۶ ق یعنی اواخر ایام ابوسعید و انقضای سلطنت چنگیزخانی و افعال و اوضاع امیرصاحبقران تا مرگ تیمور را در بر می‌گیرد. بخش دوم نیز شرح آغاز حکومت شاهرخ در سال ۸۰۷ تا سوء قصد نافرجام به او در سال ۸۳۰ ق را شامل می‌شود. شیوه نگارش کتاب ساده و بی تکلف می‌باشد.