برشی از متن کتاب فهرس :

با همه حواسم به سمت نوک شاخه رفتم که به خاطر وزن من و مادرم که چسبیده به من می آمد، خم شده بود. به پایین نگاه نکردم، رو به بالاها نگریستم، آن جا که پدرم در آسمانی صاف بی هیچ لکه ابری می چرخید. بال هایم را باز کردم و نگاهی به مادرم انداختم. این بار چیزی نگفت، اما چسم هایش تشویقم کردند و با نوکش بوسه ای بر سرم نشاند. یاد حرفش افتادم که بار ها به من گفته بود. بال های ما قوی‌اند و دو بالم روزی مرا به سرزمین های دور خواهند برد. نگاهی به جلو انداختم و شجاعتم را جمع کردم و با قدرت پر کشیدم و پرواز کردم.