برشی از متن کتاب:

«آدام کیندل پرونده ی سبز را که تازه به او واگذار کرده بودند در دست گرفته و در اتاق قاضی کل ایستاده بود. منتظر بود مکالمه تلفنی اش تمام شود. او می توانست بنشیند ما نشستن در آن اتاق عصبی اش می کرد، این شد که ننشست و راه رفت و گاه با حواس پرتی کراوات یا لبه های کتش را صاف می کرد.»