مهمانی خداحافظی در فضایی کافکایی، در محیط بسته و خفقان‌ آور یک استراحتگاه اتفاق می‌ افتد، و همچون محاکمهٔ کافکا، سلف چک کوندرا، با اتهامی نامعلوم آغاز می‌ شود
و پس از یک سلسله ماجراهای عجیب‌ و غریب، خیلی سریع و طی پنج روز، که پنج فصل داستان را تشکیل می‌ دهند، به یک احساس عمومی گناه می‌ انجامد. در دورهٔ سلطهٔ جزم‌ اندیشی خشک، میلان کوندرا در پی یافتن چارچوبی است که بتواند در آن همه‌ چیز را زیر سؤال ببرد و به این ترتیب همه‌ چیز را غیر‌جدی و «شوخی» بنمایاند.
از این رو، تقریباً همیشه در داستان‌‌ هایش برخوردی رندانه و شک‌ آلود با همۀ امور ظاهراً جدی جهان، تاریخ، سیاست و عشق در پیش می‌ گیرد که زاییدهٔ وضعیت سیاسی مدام در حال تحول کشورش چکسلواکی است.

در واقع، قهرمانان کوندرا غالباً در وضعیتی شبیه به الگوهای کوچک‌ شده نظام توتالیتری به سر می‌ برند که در آن‌ ها خلوت انسان به طرزی وحشتناک، به نام عشق و به نام یک آرمان، مورد تجاوز قرار می‌ گیرد.