حکیم شرف‌الدین حسن شفایی اصفهانی از طبیبان و شاعران توانا و سرشناس اصفهان در سده‌های دهم و یازدهم هجری است که شعرش کشش و تازگی‌هایی درخور توجه دارد.کلیات اشعار شفایی شامل مثنوی‌های مجمع‌البحرین،مهر و محبت،دیده بیدار،نمکدان حقیقت و ساقی‌نامه است.رباعی،ترکیب‌بند،ترجیع‌بند،قطعه،قصیده و غزل قالب‌های دیگر تشکیل‌دهنده کلیات اشعار شفایی است.یکی از بخش‌های مهم این کتاب که برای نخستین‌بار منتشر می‌شود هجویات و هزلیات اوست که در کنار ویژگی‌های ادبی،فواید لغوی بسیاری نیز دارد.