“گاوخونی” به قلم “جعفر مدرس صادقی” داستانی است تاثیرگذار که با زبانی ساده و نثری روان نگارش شده است. “گاوخونی” قصه ی مردی است جوان که بعد از ترک زادگاهش اصفهان و آمدن به تهران، هنوز در خاطرات گذشته سیر می کند و نتوانسته از آنجا دل بکند. او با دو نفر از دوستان خود در یک خانه زندگی می کند و درگیر گذشته ها و یاد پدری است که با او ارتباط عمیقی داشته و سپس او را از دست داده است. یاد پدر از ذهن او پاک نمی شود و انگار نه او و نه پدرش میلی به جدایی و گسستن این پیوند ندارند. این پیوند در خواب هایی که او می بیند حفظ شده و در پل هایی که میان خواب و بیداری زده می شود، “جعفر مدرس صادقی” داستان “گاوخونی” را فصل به فصل می آفریند.وجه تشابه تمام خواب های مرد، باتلاق “گاوخونی” است و همه چیز به آنجا برمی گردد. فضای “گاوخونی” برای او مبهم و هراس آمیز است، باتلاق، روح او را به درون خود می خواند اما اوضاع برای پدرش فرق می کند و او آزاد و رها در “گاوخونی” آب تنی می کند. آیا این مرگ است که چنین تفاوتی را برای پدر و پسر رقم زده یا مفهوم دیگری در پس داستان “گاوخونی” نهفته است؟ در کنار این مضمون ماورایی، “جعفر مدرس صادقی” نگاهی به پدیده های اجتماعی نیز داشته و علاوه بر خرده گرفتن بر بسیاری از سنن اجتماعی، تصویر بسیار هنرمندانه ای از ازدواج و زندگی زناشویی را به همراه جنبه های مختلف آن و پیامد و دستاوردهایش به خوانندگان ارائه نموده است.