در زندگی هیچ چیز پراهمیت تر و ضروری تر از ارتباط برقرار کردن، رابطه داشتن، و تقسیم کردن نیست. از خواسته های حیاتی و عمیق هر انسانی است که با مجموعه ی گسترده تری پیوند برقرار کند و به جامعه ای، گروهی و زبانی تعلق داشته باشد. اما در هیچ کجا به ما یاد داده نمی شود که چه گونه باید ارتباط برقرار کنیم، نه در خانواده و مسلما نه در مدرسه. نظام آموزشی تحصیلی بر پایه ی پرسش پاسخ بنا شده است. بچه نمی تواند جوابی بدهد که از دلش برخاسته است زیرا تنها جواب کتاب یا پاسخ مورد نظر معلم قابل قبول است. مدت پانزده تا بیست سال ما را عادت می دهند که جواب هایی مناسب انتظار طرف مقابل بیابیم و بدین ترتیب در امر ارتباطات علیل و الکن می گردیم. هنگامی که سرانجام متوجه عیب و نقص مان می شویم دیگر باید مدت های طولانی وقت صرف کنیم تا دوباره فراگیریم، ابزار خوب زیستن را فراهم کنیم، و یاد بگیریم که با دیگری چه گونه رابطه بقرار کنیم و به حرف هایش بهتر گوش فرا دهیم. ما در این کتاب یافته های خود را در اختیار شما می گذاریم، ابزاری که به ما کمک می کند حرف دیگری را بشنویم و حرف خود را به گوش او برسانیم. این راه که منتهی به ارتباط و گفت وگویی شاداب و سرزنده می شود به ما کمک می کند که به خصوص حرف خودمان را بشنویم و به والاترین بخش خود که برای خود ما نیز ناشناخته است دست یابیم.