«سخن را از نی باید شنید، از آن کس که نیست؛ آن کس که هست از هواهای خود می‌گوید و حدیث نفس می‌کند و حکایت او شکایت از محرومیت‌ها و ناکامی‌های خاکی اوست. یا حکایت توفیقات وهمی و خیالی که او را معجب و مغرور می‌کند و به جور و ستم وا می‌دارد. انبیا از جنس نی بودند. چون به هوای دل خویش سخن نمی‌گفتند. بدین بیان، نی مقام انسان کامل یا کمال مرتبه‌ی انسانی است که در آن مرتبه شخص هر چه گوید همان است که معشوق در او دمیده و هر چه کند همان است که فرمانش از معشوق رسیده است.» این کتاب سومین اثری است که در مجموعه‌ی «جوانان و فرهنگ جهانی» ارائه می‌شود.