درباره‌ی کتاب :

ما اعضای نسل به‌ اصطلاح دهه ی شصت هستیم. در ادبیات آذربایجان ما را به نسلی می‏شناسند که آماج حملات تند بوده‌ ایم. کتک می‏ خوردیم و فحش می‏ شنیدیم. اینک اما هرازگاهی این شانس را داریم که تاج سر هم خطاب شویم. اما به‌ راستی فقط نسل ماست که می ‏تواند به تولد و مرگ امیدهایش در آینه ی آن دوران بنگرد و بفهمد. فقط نسل ماست که می فهمد چه اشتیاق‏ ها در دل داشتیم و چه حسرت‏ ها و اندوه‏ ها که در کنج دل خویش نپروراندیم. بگذار قهرمانان صاحب‏امتیاز این قرن که همه چیز دارند، بر آن نسل سخت‏کوش و رنجدیده سخت نگیرند. هیچ‏کس زمان و مکان تولدش را به دلخواه خویش انتخاب نمی کند و هیچ‌ یک از ما اگر به میل خودمان بود، قطعا آن شرایط ناگوار و آن همه مصیبت ‏های سیاسی را انتخاب نمی‏ کردیم. سال‏های ۱۹۶۰ که اینک به بایگانی تاریخ سپرده شده است، با همه ی دشواری‏ ها و صعوبت‏ هایش برتری‏ ها و نقاط قوت خود را هم داشت. ما جوانان آن دوره و زمانه بزرگ شدیم، آن هم در فضایی مملو از ریا، دروغ، دورویی، نیرنگ و جهالت. در نظامی بار آمدیم و بزرگ شدیم که کوچک‏ترین اندیشه ی مستقلی، فرجامی جز مرگ و اردوگاه ‏های کار اجباری در پی نداشت. هر صدای مخالفی در گلو خفه می ‏شد و هر نوع دلسوزی و انتقاد می ‏توانست تو را تا پای چوبه ی دار پیش ببرد.