تحلیل مکت از پیشگفتار ویلیام وردزورث بر تصنیف‌های غنائی، نگاهی فشرده و روشن به دیدگاه‌های انقلابی وردزورث دربارۀ شعر ارائه می‌دهد. وردزورث زبان تصنعی شعر قرنِ هجدهم را کنار می‌گذارد و از زبانی ساده و برگرفته از زندگی روزمره دفاع می‌کند. او بر این باور است که احساس هستۀ اصلی شعر است و باید در آرامش به خاطر آورده شود. شاعر ازنظر او «انسانی است که با دیگر انسان‌ها سخن می‌گوید» و صداقت و عمق عاطفی را باید در کانون شعر قرار داد. این تحلیل’ چالش وُردزوُرث با هنجارهای نئوکلاسیک و نقش او در شکل‌گیری مکتب رمانتیسم را برجسته می‌سازد. همچنین به دیدگاه‌های او دربارۀ قالب شعری، خیال‌پردازی و رسالت اخلاقیِ شعر می‌پردازد. کتاب همچنین زمینۀ تاریخی، تأثیرات فلسفی و پیامدهای ادبی این پیشگفتار را بررسی می‌کند. نتیجه’ تصویری روشن و در دسترس از یکی از متون بنیادین رمانتیسم است.