در شب عروسی آنا، مادری میان نور و سایه ایستاده است. لباس سفید عروس که ای کاش قرمز بود، مهمانانی در آستانهٔ ورود، و قلبی که به‌ خاطر خاطراتی که هنوز نفس می‌ کشند، به تپش افتاده است.
او به گذشته باز‌می‌ گردد، به عشقی که هنوز جان دارد، به آرزوهایی که شاید هنوز زنده‌ اند، به هویتی که با جدایی و بازگشت شکل گرفته است.
عروسی آنا صرفاً داستانی از یک آغاز نیست، بلکه از آشتی درونی‌، از بازخوانی خاطره‌ ها و از پرسش‌ هایی است که هر مادری می‌ تواند در سکوت شب از خود بپرسد: چه چیزی را به دخترش منتقل می‌ کند؟
و چه بخش‌ هایی از خودش را پشت پرده نگه می‌ دارد؟ خواننده به عروسی آنا دعوت می‌ شود، به سفری شاعرانه در مرز بین گذشته و آینده، و به کشف رازهای درونی که میان همهمه و شور و شادی دیگران آشکار می‌ شوند.