مقاومت مدنی، به‌ویژه در قالب تظاهرات گسترده و مسالمت‌آمیز، در بطن بهار عربی ــ زنجیره‌ای از وقایع در خاورمیانه و شمال آفریقا که از دسامبر ۲۰۱۰ آغاز شد، قرار داشت. این جنبش به پیروزی‌های قابل توجهی دست یافت: جنبش‌های مردمی به سقوط دولت‌های اقتدارگرا در تونس، مصر، لیبی و یمن کمک کردند.
با این حال، این پیروزی‌های نمایان مبارزات غیرخشونت‌آمیز، فجایعی را نیز به دنبال داشت؛ جنگ در سوریه، هرج‌و‌مرج در لیبی و یمن، بازگشت به حکومت استبدادی در مصر، و ضدانقلابی با حمایت مداخله خارجی در بحرین. آنچه بر این وقایع سایه افکنده بود،
شکاف دیرپای موجود بین شاخه‌های سنی و شیعهٔ اسلام بود. چرا اوضاع چنین خراب شد؟ آیا مشکل از روش‌ها، رهبری و اهداف جنبش‌های مردمی بود یا شرایط جوامع؟
در این کتاب، متخصصان این کشورها و تکنیک‌های مقاومت مدنی، وقایع را در بستر تاریخی، اجتماعی و سیاسی خود بررسی می‌کنند.