آگوست ۱۹۹۱، آپارتمانی بی‌ در و پیکر در نیویورک. آلیک نقاش روس مهاجر رو به احتضار است. حواریون او گردهم آمده‌ اند، هیچ‌ کدام نتوانسته‌ اند آلیک را از زندگی‌‌ شان کنار بگذارند. حالا همه‌ ی این زنان و مردان مهاجر، کنار بستر مرگ نقاش محبوب حاضرند، تلویزیون تانک‌ ها را در مسکو نشان می‌ دهد و این تصویر آناتومی مهاجران را کامل می‌ کند. بوریس یلتسین جلوی دوربین‌ های تلویزیونی ظاهر شده، شوروی می‌ خواهد به دنیا روی خوش نشان بدهد. و تماشاچی‌ ها پای تلویزیون، اینجا در نیویورک، هنوز از مسکو دل نکنده‌ اند و بالای سر محتضری در جست‌ و جوی راهی برای ادامه دادن هستند.