درباره‌ی کتاب :

سیدی مونتگومری هرگز انتظار اتفاقی را که برایش می افتد، ندارد. یک لحظه در حال جشن گرفتن بزرگترین دستاورد زندگی اش یعنی برگزیده شدن به عنوان فینالیست مسابقه ی انجمن پرترهنگاری آمریکای شمالی است و لحظه ای بعد روی تخت بیمارستان دراز کشیده و پزشک ها تشخیص داده اند به بیماری احتمالا موقت چهره کوری مبتلا شده است می تواند ببیند اما هر چهره ای که به آن نگاه می کند به پازل به هم ریخته ای از اجزای مجزا تبدیل شده و تلاش برای تشخیص آن مثل خواندن کتابی وارونه به زبانی بیگانه است. این واقعیتی است که سیدی اکنون در مواجهه با هر چهره ای با آن روبه رو می شود. ولی در حالی که او سعی دارد با این مشکل کنار بیاید رویای هنری اش را حفظ کند، مشکلات خانوادگی اش را حل کند و از سگ پیر و بیمارش مراقبت کند عاشق می شود. آن هم عاشق دو مرد کاملا متفاوت ولی ایا این واقعا عشق است؟ با تلاشی موقتی برای پرت کردن حواس خودش از مشکلات زندگی واقعی آ زمان بندی اش که واقعا افتضاح است.

اگر زندگی اش فقط کمی واضح تر بود شاید می توانست راهش را پیدا کنند. اما در حال حاضر درک درست هر چیزی غیر ممکن به نظر میرسد حتی اگر برخی چیزها را فقط زمانی می توانیم پیدا کنیم که دنبال شان نباشیم و برخی افراد هستند که وقتی اصلا انتظارشان را نداریم سرو کله شان پیدا می شود و همیشه همیشه روش های دیگری هم برای دیدن وجود دارد.