کتاب من زندگی می‌کنم اما شبیه خودم، درباره‌ی این است که قرار نیست همه‌ی رفتارهای والدین‌مان را تکرار کنیم وهر کاری آن‌ها در گذشته انجام دادند، ما نیز انجام دهیم. نویسنده‌ی کتاب فهرستی از کارها و عادتýهایی را گردآوری کرده که بسیاری از والدین در سرتاسر جهان تقریبا آن‌ها را انجام می‌دهند. او در این کتاب فهرستی جمع‌آوری کرده تا به گفته‌ی خودش این عادات اشتباه والدین را انجام ندهد. به‌طور مثال، دوستی‌هایم را به افراد هم‌سن‌وسال خودم محدود نمی‌کنم. درباره‌ی سن‌وسالم بلوف نمی‌زنم (حتی برای امر خیر!) به پزشکم دروغ نمی‌گویم. وقتی کسی «حالم را می‌پرسد» سفره‌ی دلم را برایش پهن نمی‌کنم. خودم را به‌دلیل شنیدن جمله‌ی «دیگر سن‌وسالی ازت گذشته» نمی‌بازم. او با زبانی شیرین و خواندنی این عادات را شرح داده و کتابی مهیا کرده که از خواندنش خسته نمی‌شوید. استیون پترو در مقدمه کتاب نوشته است: امیدوارم به‌اشتراک‌گذاشتن این موارد در کتاب پیش رو به دیگران کمک کند. تا زمانی ‌که خود را در مسیر «پیری» یافتند، با آگاهی بیشتری تصمیم بگیرند. هیچ‌وقت صحبت اندرو ویل را فراموش نمی‌کنم؛ یکی از پزشکان درجه‌یک آمریکا، که در حوزه‌ی طب تلفیقی غربی فعالیت می‌کند؛ «ما اسیر سرنوشت نیستیم.» یادداشت ناشر درباره کتاب: …این کتاب جستاری از استیون پترو نویسنده و روزنامه‌نگارآمریکایی است، که مخاطرات وعادت‌های دوره‌ی سالخوردگی را نوشته است. جستار او با زبانی شوخ و شنگ، تجربیات خود را با والدینش بازگو می‌کند. او در این کتاب فهرستی از اشتباهات و عادات غلط والدین تهیه کرده و آن را نقد می‌کند. استیون پترو معتقد است که نسل امروز نباید همان اشتباهات و عادات غلط والدین را تکرار کند و باید راهی جدید را برای میانسالی خود برگزیند. این کتاب از آنجایی می‌تواند برای خوانندگان ایرانی جذاب باشد که بیان یک تجربه‌ی بی‌واسطه از میانسالی است. این تجربیات در بسیاری از موارد، مشترکات و شباهت‌هایی با کهنسالی در ایران دارد و به نظر می‌رسد تقریبا در دنیای مدرن امروز، روابط میان فرزندان و والدین کهنسال، دچار چنین چالش‌هایی خواهد شد…