درباره کتاب:

از نظر نویسنده کتاب تفسیرهای متعددی در شکل گیری مدرنیته ایرانی مترتب است. عده ای ایران را عقب مانده و عده دیگری آن را توسعه نیافته می دانند. گفتمان عقب ماندگی هیچ نوع اصلاحی را برنمی تابد و مستلزم تخریب همه جانبه است. اما برخلاف آن گفتمان توسعه نیافتگی معتقد است که ما حدی از توسعه را پشت سر گذاشته ایم اما در مقایسه با غرب همواره با تأخیر توسعه ای مواجهیم از این رو هر حکومت یا دولتی نسبت به دولت پیش از خود با نگاه انتقادی مواجه است و اعتقاد دارد که سلفش نتوانسته حدی از پیشرفت و توسعه همه جانبه را در کشور نهادینه کند و البته دولت حاکم از نظر خودش تمام مساعی اش را به کار گرفته تا چنین پیشرفتی را سرلوحه کارش قرار دهد یکی از توابع و نتایج چنین نگرشی که البته سابقه اش به دوران سنت بر می گردد و ناشی از به رسمیت نشناختن ساخت و ساز حکومت ها و سلسله های قبلی است. ایرانیان در درازنای تاریخ خود همواره از جنگی به شورشی و از شورش به بحران سیاسی و اجتماعی و از آن به انقلاب و جنگ و از همه به یک حادثه طبیعی مبتلا شده این ابتلاهای متعدد از آنان ملتی ویژه ساخته اما هنوز هم در حیرانی و سرگردانی پاسخی برای این پرسش اساسی ندارد که در کجای تاریخ ایستاده و چرا موقعیتش در جهان اینگونه است؟ مدرنیته ایرانی با تمام فراز و فرودهایش کماکان محل بحث بسیاری است و عده ای بر امکان یا امتناع آن جدل دارند و حرف و حدیث ها، بی وقفه در مورد آن ادامه دارد.