بخشی از کتاب:

ساعت پنج صبح یعنی بگویی نگویی همچنان به وقت خواب شبانه اشتو در با صدای گوشخراش تلفن از خواب پرید. رئیس کل آگاهی زنگ زده بود اشتودر گوشی را برداشت و برحسب وظیفه گفت: «ارادتمند کاراگاه اشتودر.»

کاراگاه همچنان در رختخواب بود و البته حقش بود که حداقل دو ساعت دیگر هم بخوابد ولی حالا در آن ،وضعیت برای او داستانی تعریف میشد که درک آن برای ذهن نیمه بیدار اشتو در واقعا سخت بود… فقط همین قدر فهمیده بود که قرار است تا نیم ساعت دیگر آقایی به اسم دکتر ارنست لادونر بیاید دنبالش تا او را با خود به آسایشگاه روانی راندلینگن ببرد جایی که از تویش مرد بیماری به اسم پیتران بله پ مثل پیتری مثل یاکوب ت مثل تامارا خلاصه کلام بیماری به اسم پیتران فرار کرده…