دین بدون خدای یکتا، بدون کلیسا، بدون روحانیت، بدون اصول جزمی، بدون اعتقادنامه و بدون وعده نامیرایی چگونه می‌تواند باشد؟ برای این که تصویری از دین شهروندی یونانیان ترسیم کنیم، باید بکوشیم به این پرسش پاسخ دهیم.
این دین در خدمت نهادهای شهر و معطوف به زندگی زمینی است، هدفش این است که وجودی تماما انسانی برای شهروندان در این جهان فراهم سازد نه این که رستگاری شان را در جهان دیگر بیمه کند.
اموری را که این دین از حیطه اش بیرون می‌گذارد بعدها فلسفه از آن خودش می‌کند؛ تمهید مفهوم تعالی، تفکر درباره روح، سرشت و تقدیر آن و جستجوی نوعی اتحاد میان خود و خدا به واسطه پالایش روح از هر آنچه در درونش شبیه
به امر الهی نیست.