بخشی از کتاب:

در دنیای درونی‌ام، با غیظ کشنده‌‌، با شرم، وحشت، افسردگی، دردها، حسرت‌ها، حقارت‌ها و سوگ مواجه شدم. علاوه‌ بر این بخش‌های «تاریک» و «بد» که می‌خواستند من را به الگوهای تکراری و عادت‌های دردناک مجبور کنند، بخش‌های «روشن» و «خوبی» هم وجود داشت که برای ابراز وجود نیازمند کمی شجاعت از طرف من بود: مانند بخش‌های سخاوتمند، هوشمند، راهبر، بااستعداد، حساس و همدل.

گفت‌وگو با بعضی بخش‌ها راحت‌ است. بعضی بخش‌ها احساس خطر بیشتری می‌کنند و درآغوش‌کشیدن آن‌ها دلهره‌آور است. هرچه در سیستم خانوادۀ درونی دیک شوارتس عمیق‌تر شدم، حرف‌ها و آموزه‌هایش در نظرم درست‌تر و نجات‌بخش‌تر می‌رسید. هر بخش، هرچقدر هم که اعمالش ناخوشایند و پنهان و گیج‌کننده یا دردناک باشد، بهترین نیت‌ها را دارد و پیام‌های مفیدی به من می‌فرستد.

بدون استثناء هر بخش، فارغ از اینکه تبعیدشده باشد یا مدیر یا آتش‌نشان، بینش‌های مهربانانه و خردمندانه‌ای از یک «خود» والاتر به من عرضه می‌کند، البته به شرط اینکه من برای بودن در کنار آن‌ها زمان بگذارم.