مجموعه داستان تازۀ مجید قیصری، نویسندۀ شناخته‌شدۀ معاصر ایران، بازخوانی تجربۀ جنگ، بحران‌های شخصی، تأثیرِ فقدان بر روان انسان، و نگاه ویژه به ابعادِ عمیق‌ترِ رویارویی با مرگ را ارائه کرده است. قیصری در برف کهنه، برفِ نو داستان زندگی انسان‌هایی را روایت کرده که به شکل‌های مختلف، با ویرانی خانه و ذهن، ترس، تنهایی و فقدان دست‌به‌گریبان‌اند. داستان‌های این مجموعه، نه روایت‌های بزرگ‌نمایانه از میدان‌های جنگ زندگی، بلکه لحظه‌هایی از حیات عادی‌اند که در سایۀ بحران و خشونت تاریخی، مقاومت و انسجام انسانی را آشکار می‌کنند. گرچه در این میان، همه‌چیز به‌سادگی رخ نمی‌دهد. قیصری نه فقط از زاویه‌دیدِ انسان‌ها، بلکه از نظرگاه فرشتگان قدسی نیز به مقولۀ مرگ در جنگ نگریسته است. آنچه در این مجموعه‌داستان در انتظار خوانندگان است، تجربه‌ای متفاوت از ساخت‌وپرداختِ ادبی در آثار قیصری است.

برف کهنه، برف نو مجموعه‌ای از هفت داستان است با موضوع‌ها و حتی زبانی به‌ظاهر متفاوت. اما آنچه تمام این داستان‌ها را کنار هم معنا بخشیده، درون‌مایه‌های مانند انزوا و فقدان و مرگ است.

قیصری در بیشتر این داستان‌ها، با  از زبانی بی‌تکلف به بیان درد، رنج، امید و پایمردی شخصیت‌ها پرداخته است. توصیف‌های دقیق محیط، جزئیات روزمره، و روان‌شناسی شخصیت‌ها در کنار لحظه‌هایی اضطراب‌آور و دشوار، تجربۀ جنگ را نه به‌شکل تراژدی مطلق، بلکه به‌عنوان بخشی از زندگی مردمانی نشان می‌دهد که در دل ویرانی، به تلاش برای حفظ ارتباط، کار و خاطره مشغول‌اند.

این مجموعه، با تمرکز بر جزئیات زندگی مردم عادی در بستر جنگ و با استفاده از زبان خاص ادبیات مقاومت، تصویری مستند و بی‌پیرایه از تاریخ معاصر ایران ارائه می‌دهد. داستان‌هایی که نه تنها بازتاب‌دهندۀ رنج و شکنندگی انسان‌اند، بلکه گواهی بر توانمندی او در مواجهه با بحران‌ها و حفظ انسجام انسانی‌اند.

مجموعه داستان جدید مجید قیصری، اثری معتبر و ارزشمند در ادبیات معاصر ایران است که با نگاهی انسانی و واقع‌گرایانه، تجربۀ جنگ را در دل زندگی روایت می‌کند و ارزش‌های مقاومت، همدلی و امید را بازخوانی می‌کند.