درباره‌ی کتاب :

ارنست کاسیرر، اندیشمند برجسته‌ ی نیمه‌ ی نخست این سده، که در ایران کمابیش شناخته شده است، گذشته از پیوند نزدیکی که با فلسفه‌ ی کانت داشت، درباره‌ ی فرهنگ و اندیشه‌ ی دوره‌ ی روشنگری نیز صاحب‌ نظر، و شیفته‌ ی روسو، بود. کاسیرر از طریق کانت به روسو رسید و او را از چشم کانت نگریست. او در رساله‌ ی نخست این دفتر، نزدیکی‌ های این دو متفکرِ سخت ناهمانند را آشکار می‌ کند و می‌ گوید کانت برجسته‌ ترین خواننده‌ ی آثار روسو در سده‌ ی هجدهم، و ستاینده‌ ی او، بوده و اعتقاد داشته روسو بازگشت انسان به طبیعت خویش را به مفهوم شکوفایی عالی‌ ترین توانایی‌ های او می‌ خواسته است. در رساله‌ ی دوم، در پی اذعان به تفاوت‌ های کانت و گوته، تقارب‌ های آن دو را نیز می‌ بیند و نشان می‌دهد هر یک به نوعی کشف کرده‌ اند صورت (فرم) و آزادی در عین آن که به دشواری تلفیق می‌ شوند، ضروری یکدیگرند.