درباره‌ی کتاب :

این کتاب پژوهشی تطبیقی است میان اندیشه‌ها و ایماژهای صائب تبریزی با آراء وجودگرایانۀ حکمت متعالیۀ ملاصدرا. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که میان شعر نازک خیال صائب و فلسفۀ ملاصدرا همگرایی قابل اعتنایی وجود دارد. آن دو، دوشادوش هم، با ابداع یک گفتمان فلسفی- ادبیِ ایرانی کوشیده‌اند تا از سیطرۀ فلسفۀ افلاطونی و حکمت سینوی که بیش از هفت قرن، اندیشه‌ورزی در قلمرو فارسی‌زبانان را در سایۀ خود گرفته بود فراگذرند. این پژوهش می‌کوشد تا نشان دهد که حکمت ایرانی در عصر صفوی همچون ادوار پیشین همچنان در شعر فارسی تداوم می‌یابد؛ و مدعی است که هستی شناسی، انسان‌شناسی، زیبایی‌شناسی و بوطیقای ادبی وجودگرا در ادبیات و حکمت ایرانی عصر صفوی، مقدمه‌ای است بر ظهور نیما و نگرش مدرن به انسان و هستی.