بخشی از کتاب :

آزادى مى‌ تواند معنايى غير از امكان تحصيل بدون سعى لذايذ داشته باشد. فهمى بسيار متفاوت، و شجاعانه، از آزادى وجود دارد كه خرد عام بر آن صحه مى‌ گذارد. آزادى راستين را نمى‌ توان رابطه‌ اى ميان ميل و ارضاى ميل دانست، آزادى رابطه‌ اى ميان انديشه و عمل است؛ انسان مطلقا آزاد كسى است كه هر عمل او از قضاوتى ابتدايى درباره ی هدفى كه براى خود برگزيده و نيز درباره ی زنجيره ی وسايل مناسب براى رسيدن به آن هدف نشئت مى‌ گيرد. مهم نيست كه اين اَعمال آسان باشند يا دردناك يا حتى با موفقيت همراه باشند؛ گرچه درد و شكست موجب ناخشنودى انسان مى‌ شوند، مادام كه انسان خود ترتيب‌ دهنده ی اَعمال خويش باشد، درد يا شكست نمى‌ توانند موجب تحقير او شوند. و ترتيب دادن اَعمال خويش به‌ هيچ‌ وجه به معناى عمل دلبخواه نيست؛ اعمال دلبخواه ابدا ناشى از قضاوت نيستند و اين اعمال را نمى‌ توان در معناى صحيح كلمه آزاد ناميد. هر قضاوت به مجموعه‌ اى از شرايط عينى و نتيجتا به شبكه‌ اى از ضرورت‌ هاى گوناگون وابسته است…