از مقدمه‌ ی مارتین روزن: «مارکسیست‌ ها هم گناه مارکس نیستند. جماعتِ سرگردان مارکسیست، با تمام گونه‌ های متقابلا ستیزه‌ جو و غالبا آدمکشش، علاوه‌ بر انقلابیون رمانتیک، مبارزان راه آزادی، قهرمانان زن و مرد، دانشگاهیان، خودکامگان، مرگ‌پرستان یا بوروکرات‌ های احمق (و صرف‌ نظر از رئیس‌ جمهور کره‌ ی شمالی و کمیته‌ ی مرکزی حزب کمونیست چین)، از آین رندیست‌های تروتسکیست سابق و نومحافظه‌ کاران و کمونیست‌ های اقتدارگرای سابق همیشه‌ حاضر در تالارهای حزب کارگر انگلیس گرفته تا چیزهایی به‌ شکلی آزاردهنده غریب مثل پیتر هیچنز، اسپایکد آنلاین و مائویست‌ های پیر‌و‌چروکیده‌‌ ی نگهبان حرم‌‌ سراهای دنج رفیق‌ های مونث دوست‌ داشتنی در محله‌ ی نیزدن، همه را در بر می‌ گیرد. خیال می‌ کنم تمامشان از این کتاب نفرت خواهند داشت.»