این کتاب که رساله‌ی دکتری بنیامین در دانشگاه برن است یکی از جسورانه‌ترین بازخوانی‌ها از رمانتیسم متقدم آلمانی به شمار می‌آید. کتاب بنیامین صرفاً یک بررسی تاریخی نیست، بلکه نوعی کاوش فلسفی است. او معتقد است
نقد در نزد رمانتیک‌ها نه یک داوری‌ خارجی بر یک اثر کامل‌شده، بلکه ادامه‌ای درونی از حیات خود اثر است. او نشان می‌دهد که نقد رمانتیک نوعی تألیف مشترک است؛ شیوه‌ای از اندیشیدن که اثر هنری را به‌سوی امکان‌های
تحقق‌نیافته‌اش پیش می‌راند.