رمان، یک تنهایی ست که به دست دولت ایجاد شده است؛ از این امر جامعه هم پشتیبانی می‌کند و تنهایی وسیع تر می‌شود؛ آشنایان و دوستان حامی می‌شوند و پرتگاه عمیق تر می‌شود. انسان درون آن ویرانی بزرگ به دنبال پیدا کردن راه های رشد و ترقی ست و همه چیز اسیر بازی زمان می‌شود که همه چیز را درست می‌کند. این یک رویایی است که نشان می‌دهد تنها حقیقتی که وجود دارد تنهایی و گرسنگی است. در تاریخچه یک تنهایی طولانی، درباره من نوشته اید. درباره من توضیح داده اید، یعنی درباره کل تبعیدی ها….. آیا این کتاب فقط به خاطر این مورد پسندم واقع شده است که در مورد من توضیح داده اید؟ خیر… دردها را خیلی شاعرانه ابراز کرده اید؛ بهترین سبک نگارش را برای بیان یک تبعید جگرسوز انتخاب کرده اید؛ شما سبکی را انتخاب کرده اید که این غربت حزن انگیز را به بهترین و زیباترین شکل به خواننده منتقل می‌کند. چه زیبا…. چیزی که از همه این‌ها مهمتر است، این است که یک زندگی ساده را که در تبعید جریان دارد، خیلی استادانه به شکل داستان در آورده اید.