خانواده‌ی پوآسونار، نوشته‌ی ژان دوتور (1920-2011)، نویسنده‌ی فقید فرانسوی، اثری در ژانر داستانِ تاریخی است که به مقطعی از جنگ جهانی دوم در زمان اشغال خاک فرانسه توسط آلمانِ نازی می‌پردازد. اما از آن رمان‌های تاریخی نیست که عین‌به‌عینِ واقعیت پیش رود.
نویسنده در این اثرِ تحسین‌شده رویه‌ی دیگری از آدم‌ها در زمانه‌ی جنگ را به تصویر می‌کشد. آنچه در خانواده‌ی پوآسونار می‌خوانیم، با صداقتِ تمامِ نویسنده، هجویه‌ای بی‌رحمانه است از چندرویی آدم‌ها در زمانه‌ی جنگ، جاه‌طلبی‌ها و ظلم‌هایی که به حق یکدیگر روا می‌دارند، و البته، این سؤال اخلاقیِ مهم: مرز میان مسئولیت فاعلانه‌ی انسان و بی‌اخلاقی‌هایی که شرایط شاید بر فرد تحمیل کند، کجاست؟
خانواده‌ی پواسونار از آن جهت خواندنی است که بیشتر آثار مربوط به جنگ جهانی دوم اغلب به زاویه‌نگاهِ افرادِ سودجویی که در خلال جنگ به نان‌ونوایی رسیدند، نمی‌پردازند. تنها نویسنده‌ای جسور و خلاق است که می‌تواند سرزمین خودش و مردمانش را به نقد بکشد و از تاریکی‌های جنگ در تمام جبهه‌ها حرف بزند.