داستان‌های یعقوب یادعلی همیشه دارند به بیرون از قابشان اشاره می‌کنند، همیشه دیوار چهارم را می‌شکنند و خواننده را عمدا متوجه می‌کنند که در حال خواندن قصه است و نباید غرق شود. در همین داستان‌ها اما نویسنده مدام موقعیت‌ها و شخصیت‌های آشنایی تصویر می‌کند که آن شرط ابتدایی را نقض می‌کند و تخم تردید را در دل و ذهن خواننده می‌کارد: «اگر چنین چیزی واقعا رخ داده بود چه؟» همین است که یادعلی را در بین نویسندگان معاصر متمایز می‌کند.
کتاب حاضر تلفیق و بازنویسی دو مجموعه داستان پیش‌تر چاپ‌شده‌ی یعقوب یادعلی است به نام‌های حالت‌ها در حیاط و احتمال پرسه و شوخی. در داستان‌های این مجموعه مدام احتمال رخدادی شگفت مطرح می‌شود که در ابتدا به یک شوخی می‌ماند اما کم‌کم تبدیل به موقعیتی بحرانی و اضطراب‌آور می‌شود. گاهی این شوخی در زندگی کارمندی ساده رخ می‌دهد که صبح روزی در حال رفتن سر کار هرروزه‌اش است و مثلا پایش بدون هیچ دلیلی در آسفالت خیابان گیر می‌کند و شهر را به هم می‌ریزد. گاهی نیز در خود زبان و نحو جملات.