محمدتقی جواهری گیلانی؛ مشهور به شمس لنگرودی، شاعر و پژوهشگر، در سال ۱۳۲۹ در محله ی  آسید عبدالله لنگرود به دنیا آمد. وی در خانواده‌ ای مذهبی بزرگ شد. پدرش آیت الله جعفر شمس لنگرودی از روحانیان و امام جمعه ی لنگرود بود. این شاعر پرکار، دوره ی دبستان و دبیرستان را در لنگرود و دوره ی دانشگاه را در رشت گذراند. لنگرودی سرودن شعر را از دهه ۱۳۵۰ آغاز کرد و نخستین دفتر شعرش با نام «رفتار تشنگی» در سال ۱۳۵۵ منتشر شد. وی پس از انتشار مجموعه‌ های«خاکستر و بانو» و «جشن ناپیدا» در اواسط دهه ۱۳۶۰ به شهرت رسید. در سال‌ های پرتب ‌و تاب دهه ۱۳۶۰ از او چهار مجموعه شعر منتشر ‌شد؛ سپس حدود 10‌ سال را با سکوت در شعر ‌گذراند و سرانجام در سال ۱۳۷۹، مجموعه شعر «نت‌هایی برای بلبل چوبی» را به بازار کتاب عرضه کرد. این شاعر در دهه ۱۳۸۰ «سال‌ های سکوت و کم‌ کاری» را جبران می‌ کند؛ در این سال‌ ها هشت مجموعه شعر از او منتشر ‌شد که برخی از آنها عبارتند از: «پنجاه‌ و سه ترانه عاشقانه»، «رسم‌ کردن دست‌ های تو» و «شب، نقاب عمومی است».