بخشی از کتاب:
هنربیت: تو تا حالا مرتکب جنایت شده ای؟
موریس: جنایت واقعی؟ نه نشده ام تو چطور؟
هنربیت: من شده ام.
موریس: خب تعریف کن چطور بود؟
هنربیت: خیلی بهتر از یه کار معمولی که ما رو با بقیه در یه سطح قرار میده. خیلی فراتر از یه عمل قهرمانانه که ما رو به اوج می‌بره و به امتیازی می‌رسونه جنایت منو به ورای زندگی، اجتماع و انسان بودن برد. به همین خاطره که حالا دیگه نصف و نیمه زندگی می‌کنم یه جور زندگی رویایی به همین خاطره که واقعیت هیچ وقت نمی‌تونه تسخیرم کنه.
آدولف: عجیبه می‌تونی به اشتباهاتت اعتراف کنی ولی پشیمون نباشی.
هنربیت: شاید به خاطر اینه که خودمو به خاطر اشتباهاتم کاملا مقصر نمی‌دونم. خطاهای ما مثل چرک کف دست می‌مونن که از کار روزانه باقی می‌مونن و شب شسته میشن و میرن.
آدولف: درسته ما یه خرده کمتر یا بیشتر از اونی هستیم که نشون می‌دیم.