بعد از خواندن پاره نکردیم قصه زندگی زنی از خلال نامه هایش است. نامه هایی صد ساله که هنگام تخریب یک ساختمان قدیمی در یک چمدان پیدا شدند. قصه رباب دیده بان زنی ساده و معمولی که در روشنایی شعله تنها چراغ خانه مینشست و برای خودش برای من و برای تو مینوشت و بخش مهمی از تاریخ ایران را باز میگفت؛ بخشی که در پستوها نامه ها و چمدان های چرمی قدیمی و توی زیرزمینهای خاک گرفته خانه های کلنگی گم شده بود قصه خودش و تمام زنانی را که برای اولین بار بی خجالت و ترس از عشق و درد و حتی خشمشان حرف زدند زنانی که دندان روی هم فشردند از پله های مرمری ساختمان تلگرافخانه بالا رفتند در اتاقهای دلگیر رؤسای بی حوصله را باز کردند و روشن و سربلند وارد شدند و به قول پدر رباب حتی کاری مردانه کردند؛ اما همیشه زن بودند عاشق بودند و عاشق ماندند.