سال های عطا

ماجرای این داستان از جایی آغاز می‌شود که این فرقه، با هدف رسوخ در لایه‌های درونی جامعه ایران، مبلغانی به دورافتاده‌ترین نقاط کشور گسیل می‌دارد؛ تا از هر طریق بر شمار بهائیان بیفزاید. بهائیت، که در زمان پهلوی اوضاع را مساعد دیده بود، به شکلی برنامه‌ریزی شده اعضا را پایبند می‌کند و با مشغول کردن آنان به فعالیت‌های ریز و درشت، سیطره بر جان و مال اعضا، تعیین تکلیف در مسائل شخصی از قبیل ازدواج، درس، شغل، محل زندگی و…، آزادی فردی را به‌طور کامل نقض می‌کند؛ تا همه بهائیان طفیلی تشکیلات باقی بمانند. قادری، به‌رغم سختی‌های فراوان، سال‌ها در شهرهای مختلف به بهائیت خدمت کرد و تا سال‌ها پس از انقلاب همچنان بهائی بود و خدمات گسترده‌ای برای پیشبرد اهداف تشکیلات ارائه کرد.