گاردْنامه (مجموعه شعر و نثم) *

گاردنامه، پروژة پروردنِ‌ ایده‌هایی منظوم-منثور است؛ گزارشِ «آن» های زبانی، و سرآغازِ ناخونک‌زدن (به قول نصرت رحمانی) به گاردهای کلام، و بزن‌بزنِ صرفی-نحوی-آوایی. شطرها، و نه سطرها، در اِتودِ نخست، هشت‌نوشت‌ها، عبورِ از انتزاعیْ مالیخولیایی و مسموم است، غالبا زادة واژه‌ای قدیم – و نه منسوخ – از دلِ متونِ کهن و از یک چشمِ دیگر، که همواره همراهِ خود، آن جلال و جنونِ تاریخی‌اش را نیز برای مکتوب شدن، جاری ساخته است. هشت‌نوشت‌ها، شرحِ جدا شدنِ جرقه‌(های) اتفاقاتی بوده که از حدفاصلِ حدوث و عبور، فاصله گرفته‌اند و حین نوشته شدن، مجالِ قرار را از خود گرفته‌اند و القصه، یا پرت شده‌اند در میانة نحوِ معیّنِ جمله‌ای دیگر، خود را در سطری مستقل ایستانده‌اند. اِتودِ دوم، شعرها، بی‌شک ادامة کوشش پیش – هشت‌نوشت‌ها، در راه رسیدنِ به اصوات و اجنة زبان – حالا چشم بر فاصله‌گیری از چفت و بست‌های سوری-عُرفیِ شعر گشوده است؛ پروژه‌ای برای اذنِ دخولِ اُبژه‌های پریشِ روزمره، تاختن در هیأت اُبژه‌های سطور و تقلا برای بیرون آمدن از زیر یوغِ شطریّتِ پیشین؛ ملغمه‌ای از تجربه‌هایی در هوایی پلی‌فونیک که آبشخورِ زیستیْ عصبی‌ست - که مگر می‌تواند جدا از آن و جز آن باشد؟! - پس شعرها، استحالة زیستِ جنون‌زده است که زبانی غریب (یا قریب؟) پیدا کرده‌اند تا مصب خود را سوی آن دیگری – آن کلامِ کبیر – حفر کند. و دیگران، اِتود پیشانخست اما آخر، نطفه‌های مطرودِ هشت‌نوشت‌ها و شعرهایند، خسته و گمنام. نخستین همّتِ کندنِ تصورات از تصاویر و خیابان از خیابان؛ آغاز گاردنامه، گزارش کژخوانی‌هایی از «فرج بعد از شدت» و «بیهقی»، از درنگ در اتفاقاتی که در واژه‌های معلق در لایه‌های چندصداییِ شهود، حادث شده است.