سوگند به فرشتگان در صف

رزان که از بیماری طولانی مادرش خسته است، برای ادامه زندگی به نروژ کوچ می کند و برادرش رهام در ایران با اندوه مرگ ماد، افسردگی پدر و عشقی در شرف از دست رفتن دست و پنجه نرم می‌کند: «دقایق زیادی را توی راهرو منتظر می‌نشینم تا به من اجازهٔ ورود داده می‌شود. وقت حرکت، سربازی مرا در طول راهرو همراهی می‌کند و مسیر را نشانم می‌دهد. سطح راهرو از کاشی‌های صیقلی پوشیده شده که مهتابی‌های خاموش روی سقف را شبیه لکه‌های سیاه نمایش می‌دهند، در امتداد هم و مقطع، درست شبیه خط‌کشی‌های خیابان، اما با رنگی متفاوت. راهرو به نظر نمی‌رسد تمامی داشته باشد. لرزم می‌زند. هوا سرد است و دیوارهای سپید و لک‌گرفتهٔ راهرو بر این سردی می‌افزاید. روی دیوار سمت چپ من با فاصله‌های کوتاه پنجره‌هایی کار گذاشته‌اند که در مسیر هم و به صورت سریالی می‌شود محوطهٔ ساختمان را دید. محوطه خالی است و باد سردی می‌وزد. این را می‌شود از حرکت سریع پرچم بالای دیوار دریافت.»