یک دهه ماموریت در خلیج فارس

یک دهه ماموریت در خلیج فارس نوشته سیدباقر سخایی، روایت خاطرات و تجربه‌های یک سفیر ایرانی است.  درباره کتاب یک دهه ماموریت در خلیج فارس سید باقر سخایی که به مدت یک دهه سرکنسول ایران در دبی و سفیر ایران در قطر بود، در این کتاب شرح خاطرات و تجربیات خود را نوشته است. در این کتاب خاطراتی هم از دوران قبل از انقلاب سخایی و دشواری‌های کار در بخش‌های مختلف خصوصی و دولتی آن زمان خواهید خواند. خواندن کتاب یک دهه ماموریت در خلیج فارس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم  علاقه‌مندان به سرگذشت‌نامه‌خوانی به ویژه دوست‌داران تاریخ معاص ایران.  بخشی از کتاب یک دهه ماموریت در خلیج فارس حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد جمعیت دبی را اتباع خارجی از آسیا و دیگر کشورهای عربی و اروپایی تشکیل می‌دادند. در سال‌های دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ جمعیت امارات رشد قابل توجهی داشت و این پدیده بیشتر ناشی از مهاجرت قشر کارگر به‌خصوص از کشورهای آسیایی، برخی کشورهای اروپایی و آفریقایی بود. ایرانیان زیادی در دبی ساکن بودند. در اوایل انقلاب، شمار قابل توجهی ضد انقلاب فراری هم به آنجا آمده بودند. ایرانیان زیادی از ساواکی‌ها گرفته تا خلبانان و افسران فراری و تاجر و بازرگان در دبی حضور داشتند که کلاً از نظر انقلابی‌های آن دوره، عناصر طاغوتی تلقی می‌شدند. علاوه بر این، عده‌ای نیروهای حزب‌اللّهی علاقه‌مند به انقلاب هم آنجا بودند. برخی افراد با اعتقادات و رفتارهای تند و افراطی خود، در منزوی کردن ایران بی‌تأثیر نبودند. با توجه به شرایط آن روزها با این گونه اشخاص باید به‌نحوی کنار می‌آمدیم تا با جوسازی، شکاف‌های اجتماعی موجود را عمیق‌تر نکنند. حتی در یک مورد در اثر رفتارهای تند و احساسی آنها چیزی نمانده بود که روابط ایران و امارات به تیرگی کشانده شود و این امر در آن هنگامهٔ جنگ تحمیلی به‌هیچ‌وجه به مصلحت ما نبود. خوشبختانه مقامات و مسئولان دیپلماسی کشور به دنبال تنش‌زدایی در عرصهٔ جهانی و به‌طور اخص در سطح منطقه بودند. در مجموع شرایط سختی بود. من به‌عنوان سرکنسول باید همهٔ جوانب را در نظر می‌گرفتم؛ ضمن اینکه تندروها که حاصل شرایط انقلابی آن زمان بودند نیز نباید ناراضی و مأیوس می‌شدند. سروسامان دادن به چنان اوضاعی کار دشواری بود. هر چه نگاه می‌کردم فضا، فضای تاریکی بود. از سوی دیگر، بخش کنسولی ما عملکرد چندان خوبی از خود نشان نداده بود و ایرانیان مقیم کلاً رنجیده‌خاطر بودند. گاهی مسائل پیش‌پاافتاده، به معضلی تبدیل می‌شد. مثلاً مراجعانی که نیاز به کپی از مدارک خود داشتند بعد از دو ساعت انتظار، هنگامی که نوبتشان می‌رسید باید می‌رفتند و از جای دیگری کپی تهیه می‌کردند، چون کنسول‌گری در منطقه‌ای دور از آبادی قرار داشت و این کار در آن گرمای شدید دبی مشکل‌ساز و آزاردهنده بود؛ این مسأله با یک دستگاه کپی که یک ایرانی اهداء کرده بود به آسانی حل شد.