اقای رؤیا
۱۳۲
صفحه
۱۳۹۶
سال چاپ
شومیز - رقعی
نوع جلد
کتاب اقای رؤیا اثر روبر پنژه، رمان نویس فرانسوی است که با ترجمه ی مهستی بحرینی در اختیار خوانندگان فارسی زبان قرار گرفت. روبر پنژه را از نویسندگان رمان نو می دانند که در اثارش به وضوح از اصول کلاسیک رمان نویسی به دور بوده است؛ اما از انجا که وی با دیگر نویسندگان رمان نو چندان در ارتباط نبوده، کمترشناخته شده است. این نویسنده در 1963 به خاطر کتاب «تفتیش عقاید»
این کتاب فعلا ناموجود است
شمارهات را بگذار؛ کدِ تأیید برایت میفرستیم تا حسابت ساخته شود و بهمحضِ موجود شدن خبرت کنیم.
با ادامه، حساب کاربریات (در صورت نبود) ساخته میشود.
مشخصات کتاب
- دستهبندی
- ادبیات و داستان
- شناسه کالا
- kj-558763
- تعداد صفحه
- ۱۳۲
- نوع جلد
- شومیز - رقعی
- سال انتشار شمسی
- ۱۳۹۶
دیدگاههای کاربران
اگر این کتاب را دوست داری
کتابهای بیشتر از نیلوفر
مشاهدهی همه
کتابهای بیشتر با ترجمهی مهستی بحرینی
مشاهدهی همه
توضیحات
کتاب اقای رؤیا اثر روبر پنژه، رمان نویس فرانسوی است که با ترجمه ی مهستی بحرینی در اختیار خوانندگان فارسی زبان قرار گرفت. روبر پنژه را از نویسندگان رمان نو می دانند که در اثارش به وضوح از اصول کلاسیک رمان نویسی به دور بوده است؛ اما از انجا که وی با دیگر نویسندگان رمان نو چندان در ارتباط نبوده، کمترشناخته شده است. این نویسنده در 1963 به خاطر کتاب «تفتیش عقاید» جایزه ی منتقدان و دو سال پس از ان برای رمان «یکی» جایزه ی فمینا را دریافت کرد. به گفته ی برخی از صاحب نظران او عاشق شعر بوده و از رمان بیزار، اما چون در شعر به موفقیتی دست نمی یابد، به رمان نویسی روی می اورد. ازاین رو سبک وی با نویسندگان کلاسیک متفاوت است و در زمان خلق داستان، هیچ محتوای ازپیش تعیین شده ای ندارد. رب گریه درخصوص همین ویژگی پنژه می گوید: «او مبدع رمانی است که خودبه خود ابداع می شود.» این نویسنده ی فرانسوی در کتاب های خود از زبان گفتاری بهره می گیرد؛ چراکه معتقد است زبان محاوره از اغراق در بیان و شرح و تفصیل های بیهوده جلوگیری می کند. اقای رؤیا نام شخصیتی در داستان است که بازنشسته شده و برای پر کردن اوقات خود و فرار از تکرارها به یادداشت نویسی های روزانه روی اورده است که ان را «دفتر مشق» می نامد. این یادداشت ها ارزش چندانی نداشته و درواقع چیزی جز توصیف رویدادهای پیش پاافتاده ی روزمره نبوده است. شخصیت اصلی داستان با نوشتن این یادداشت ها سعی در فراموش کردن زندگی واقعی خود داشته؛ فراموشی انچه دوران بازنشستگی نام می گیرد. نویسنده در این اثر از مرز میان قصه و تأملات شخصی گذر می کند، گویی می خواسته با این داستان به جهان درون خود و ناشناخته های وجودش قدم بگذارد و از بیرون داستان به خود بنگرد.