اقتصاد کلان رویکرد تعادل عمومی پویا

رویکرد مدل تعادل عمومی پویای تصادفی (DSGE) فنون بهینه سازی تصادفی بین دوره ای را برای حل مسایل تصمیم‌گیری خانوار و بنگاه نمونه را مورد استفاده قرار می‌دهد. این مدل‌ها بر حسب پارامترهای ساختاری، مهم از قبیل پارامترهای ترجیحات، تکنولوژی های تولید و توزیع های احتمالات سلائق افراد و … بیان می‌شوند در عمل، اشکال بسیار ساده‌ای برای این توابع همانند تابع مطلوبیت توانی و تابع تولید کاب اگلاس انتخاب شده، هر چند قواعد حاصله برای تصمیم‌گیری بهینه توابع پیچیده‌ای از متغیرهای اقتصاد کلان هستند. در این روش فرض می‌شود الگوی کارگزار نمونه قابل قبول و فرایند اصلی مورد بررسی نیز تا آینده‌ای نامحدود باثبات خواهد بود فرض اخیر به‌طور ضمنی است تا بتوان ارزش جاری انتظاری متغیرهای تنزیل شده آتی را بدست آورد. مدافعین رویکرد این مدل سازی اقتصاد کلان استدلال می‌کنند که این رویکرد توجه جدی تر به نظریه اقتصادی نسبت به روش‌های دیگر دارد استخراج روابط که بر مبنای بهینه یابی بین دوره ای خانوار و بنگاه دلالت بر آن دارد که این مدل دارای نوعی سازگاری درونی با نظریه‌های اقتصادی است. در این مدل‌ها نه فقط به شکل روابط میان متغیرهای اقتصادی در بلند مدت توجه می‌شود بلکه روند پویای متغیرهای اقتصاد کلان در پاسخ به شوک‌های اقتصادی نیز نشان داده می‌شود. این ،کتاب مؤلفه‌های اصلی روش شناسی مدل‌های تعادل عمومی پویا در اقتصاد کلان را مطرح ساخته و بر اهمیت ارزیابی این الگوها در یک چارچوب همگن و سازگار به لحاظ اقتصادی و گام به گام تأکید می‌کند.