آینده انسان، چشم‌اندازهای فلسفی

در آستانه­ ی هزاره­ ی جدیدی قرار گرفته­ ایم؛ هزاره ­ای که در آن دانایی مهم­ترین چیزی است که انسان و اجتماع می­تواند در اختیارداشته باشد. دانایی ذخیره­ای دارای اهمیتی فزاینده برای شکل­ دهی و فائق آمدن بر تحولات جهانی می­شود که در آن به سر می­بریم.جهان فردا چنان بین المللی خواهد شد که عبارت « ما در دهکده ­ی جهانی زندگی می­کنیم » به واقعیتی مبدل می­شود که هر روز باآن زندگی می کنیم. این سخن نه تنها درباره­ی حوزه­ی دانش بلکه درخصوص حوزه­های فراوان دیگر زندگی نیز معتبر خواهد بود. ما نه تنها باید بر تحولات شتابان فناوری هزاره­ی بعد فائق آییم بلکه باید به آنها شکل نیز بدهیم. از این­ر و فرصت­های آینده­ ی ما به نحوی فزاینده تابع کیفیت نظام آموزشی علمی و پژوهشی ماست.در عین حال همین امکان­های دانش­ها موفقیت اقتصاد و پیشرفت فناوری است که به طور خاص باعث پدید آمدن معضلات اجتماعی و اخلاقی سیاسی و اقتصادی می­شود. در اینجا به ویژه­ نقش علوم انسانی غیر قابل چشم­پوشی است. ما در این علوم از یک­سو به وضوح نتایج علوم طبیعی نیاز داریم و از سوی دیگر به همان اندازه به شناخت تنوع تحولات فردی و اجتماعی. ما نیازمند تبیین علوم طبیعی هستیم اما به جهت گیری علوم انسانی و نیز تفسیر فلسفی هم نیازمندیم.