السستیاد و خواهران باده خوار

سه الهه‌ی تقدیر بر تختی نشسته‌اند که در پس کلاف‌های انبوه آنان پوشیده گشته است. نقاب زنان سالخورده را بر چهره دارند که اندکی گروتسک می‌نماید اما بقایایی از شکوه نیز در آن‌ها به چشم می‌خورد. کلوتو با دوک نخ‌ریسی خود، لَکِسیس با توده‌ای از ریسمان‌های زندگی بر دامان و اَتروپاس با قیچی نشته‌اند. آن‌ها در حین کار کردن به پس و پیش تاب می‎خورند و نخ‌ها را از راست به چپ می‌گذرانند. تماشاگران مدتی آن‌ها را تماشا می‌کنند که خاموش نشسته‌اند؛ سکوت تنها گااهی با زمزمه‌ی ضعیفی از سوی کلوتو شکسته می‌شود. کلوتو: آن چیست که نخست بر چهار پا راه می‌رود و سپس بر دو پا؟ نگویید! نگویید! لکسیس: [بی‌حوصله] خودت می‌دانی! کلوتو: بگذار چنین وانمود کنم که نمی‌دانم. اتروپاس: دیگر چیستانی باقی نمانده. همه را می‌دانیم. لکسیس چه قدر زندگی ما بدون چیستان ملالآور است! کلوتو، چیساتانی بساز. کلوتو: پس خاموش باش و بگذار بیندیشم... آن چیست که... آن چیست که...؟ آپولو با لباس مبدل وارد می‌شود.