انتخاب عمومی

جیمز بیکنن، برنده جایزه نوبل اقتصاد در سال 1986 و یکی از بنیانگذاران نظریه اقتصادی انتخاب عمومی متناسب با تعریفی که لا کاتوش از برنامه تحقیقاتی ارائه داده است، انتخاب عمومی را به مثابه یک برنامه پژوهشی یاد می کند. وی معتقد است انتخاب عمومی مشابه یک برنامه پژوهشی دربرگیرنده هسته سختی متشکل از سه پیشفرض است که دامنه تحقیق انتخاب عمومی را محدود می کند و علاوه بر این، آنرا در برابر انتقادات مصون می دارد. این سه پیش فرض به ترتیب فردگرایی، انتخاب عقلایی و سیاست به عنوان مبادله می باشند. دانشجویان و پژوهشگران اقتصاد با دو پیش فرض اول آشنا هستند، اما فرض سوم ممکن است برایشان نا آشنا باشد. فرض سوم بر این نکته تاکید دارد که افراد در تصمیم گیری های جمعی و سیاسی مشابه بازار مبادله می کنند. به عقیده بیکنن انتخاب عمومی از نیمه دوم قرن بیستم به عنوان یک برنامه پژوهشی شکل گرفت تا شکاف علمی موجود در حوزه تصمیم گیری های جمعی را توضیح دهید. وی با مشاهده این نکته که در نیمه دوم قرن بیستم بین یکسوم تا دوسوم تخصیص منابع در دموکراسی های غربی توسط دولت و از طریق نهادهای سیاسی جمعی صورت گرفته در تعجب بود که چرا اقتصاددانان به اقتصاد سیاسی و تصمیمات جمعی بیاعتنا هستند و برای توضیح آن تلاش نمی کنند و در عوض بیشتر همّ خود را به توضیح نحوه کارکرد بازار اختصاص دادهاند. بیکنن معتقد بود تحلیل گران علم سیاست نیز در توضیح انتخاب جمعی عملکرد بهتری نسبت به اقتصاددانان نداشتند. در علم سیاست هیچ مبنا و نظریه ای برای توضیح پدیده تصمیم گیری جمعی ارائه نشد که از طریق آن بتوان یک نظریه ابطال پذیر در این خصوص استخراج کرد. برای درک مشاهدات و واقعیتهای تجربی در مورد نحوه تصمیمگیری جمعی به یک الگو و نظریه نیاز بود. بیکنن در سال 1949 برای اولین بار در توضیح تصمیم جمعی اثری را منتشر کرد که به عقیده وی این تلاش کم اثر در واقع فراخوانی بود برای تشویق اقتصاددانانی که مشغول مطالعه مالیات و مخارج دولت بودند تا به به مقوله سیاست و انتخاب جمعی نیز توجه داشته باشند.