تئاتربودگی

... مجموعه‌ی پیش‌ِ رو از چند وجه به طرح این مسأله می‌پردازد که آیا چیزی به‌عنوان جوهره‌ی تئاتری بودن وجود دارد که از فرهنگ‌ها بگذرد و همیشه به یک صورت و همواره متفاوت باشد. این مسأله چندان دور از تصور نیست؛ همان موضوعی است که ذهن هنرمندانی چون آریان منوشکین، یوجینو باربا، پیتر بروک و خیلی‌های دیگر را به خود مشغول کرده و آن‌ها را واداشته بین فرهنگ‌ها، شکل‌ها و اجراهای هنری پل بزنند و امکان گفت‌وگوی بین فرم‌ها را فراهم کنند. آیا این جستار در نتیجه‌ی تصوری آرمانی‌خیالی صورت گرفته؟ شکل‌های هنری حاصل از چنین باوری (مثل تئاتروم موندی یا بینافرهنگ‌گرایی در تئاتر) و فرم‌های مورد نیاز آن‌ها بر این باور صحه می‌گذارند که مبانی و قوانینی در تمام تئاتری‌بودن‌ها به‌یک‌سان موجودند، مبانی‌ای که هرکس در عمل برای خود دوباره کشف می‌کند. چیزی که این متون مورد تأکید قرار می‌دهند آن است که این قوانین ریشه در کنشِ اصیل هنری دارند، اجرائیتی که در جریان است... *** از مقدمه‌ی ژوزت فرال برای خواننده‌ی فارسی‌زبان