چهارده سال رقابت ایدئولوژیک شیعه در ایران(۱۳۴۳-۱۳۵۶)

اين كتاب به تشريح تلاش امامان و امت شيعي مي‌پردازد و نشان مي‌دهد كه چگونه رهبري شيعه، كار را با شيعياني كه از انگشتان يك دست تجاوز نمي‌كردند آغاز كرد و در مدت يك قرن و نيم، شيعه را از خطرهاي نابودكننده، محافظت و در عين حال در سرتاسر جهان اسلام گسترش داد و شيعيان توانستند در اوايل غيبت چندين حكومت را تأسيس نمايند. هم‌چنين، نشان مي‌دهدكه به دليل برنامه‌ريزي امامان معصوم(ع)، شيعيان در دوره غيب به بحران رهبري مبتلا نشدند و مرجعيت جاي امامت را پر كرد و توانست با درايت، دقت و شجاعت، تشيع را از هضم در اسلام حاكمان، محافظت و از هويت شيعيان به عنوان اقليت پاسداري كند. مرجعيت توانست پس از تشكيل دولت ايران توسط شيعيان انقلابي صفوي، نيروهاي شيعي را به عنوان يك عامل اثرگذار در مسائل داخلي ايران و بين‌المللي، به يك قدرت بي‌بديل تبديل كند، با استعمار درآويزد و با استبداد بستيزد و زمينه‌اي تاريخي براي يك انقلاب همه‌جانبه را فراهم كند..