چپ بودن به معنای ووک نیست

علیه فروپاشی جهان مشترک ما در جهانی زندگی می‌کنیم که دستان نامرئی و مرئی سرمایه‌داری در حال فتح سنگر به سنگر نحوه‌های زیستن، کار، فراغت و حال‌و‌هوای بشری است. پروژۀ نئولیبرالیسم، تنها یک پروژۀ اقتصادی برای آزادسازی بازارها نیست، بلکه پروژه‌ای است هستی‌شناسانه برای «تغییر ذات و اگزیستانس انسان»؛ پروژه‌ای که می‌خواهد انسان را از موجودی «سیاسی»، «تاریخمند» و «همبسته»، به موجودی «مصرف‌کننده»، «اتمیزه» و «هویت‌گرا» تقلیل دهد. اینکه در گوشه‌ای از تاریخ، استالینیسم فاجعه آفریده است، هرگز مجوزی برای تعطیلی آرمان و غایت عدالت‌خواهی نیست. ما هنوز و شاید برای همیشه، نیازمند چپی هستیم که بتواند در حاشیۀ این متن بزرگ و دامن‌گستر سرمایه‌داری ایستادگی کند و از «امکان جهانی دیگر» سخن بگوید؛ از اینکه چگونه می‌توان در میانۀ آوار یأس و ویرانی، همچنان چپ‌گرا، عدالت‌خواه و امیدوار باقی ماند؟